Αν κάποιος μου έλεγε πριν λίγα χρόνια ότι θα ερωτευόμουν μια πόλη με το όνομα ενός αλλαντικού, πιθανότατα θα γελούσα. Κι όμως, να ‘μαι τώρα, να σας γράφω για την Μπολόνια με την καρδιά μου να χτυπά ακόμα στους ρυθμούς της «la dotta, la grassa, la rossa» (της μορφωμένης, της παχουλής, της κόκκινης) όπως την αποκαλούν οι Ιταλοί.
Κάτω από τις Porticoes: περπατώντας με στυλ
Το πρώτο πράγμα που σε καθηλώνει στην Μπολόνια είναι οι περίφημες στοές της, οι porticoes. Φανταστείτε 40 χιλιόμετρα σκεπαστών διαδρόμων που διατρέχουν την πόλη σαν αρτηρίες ενός ζωντανού οργανισμού. Περπάτησα κάτω από αυτές τις μαγευτικές αψίδες νιώθοντας λες και περιδιαβαίνω ένα μουσείο υπαίθριας αρχιτεκτονικής. Κάποιες από τις στοές είναι τόσο περίτεχνα διακοσμημένες που σταματούσα κάθε λίγο για να θαυμάσω τις οροφές τους. Πρακτικότητα και ομορφιά σε απόλυτη αρμονία – αυτή είναι η Μπολόνια.
Piazza Maggiore & Basilica di San Petronio: όπου χτυπά η καρδιά της πόλης
Στην πλατεία συνάντησα περισσότερους φοιτητές απ’ ό,τι περιστέρια (κι αυτό λέει πολλά), κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη αν σκεφτείς ότι το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια είναι το αρχαιότερο εν λειτουργία πανεπιστήμιο στον κόσμο, ιδρυμένο το 1088! To vibe των νέων ανθρώπων δίνει στην πόλη έναν ζωντανό παλμό που αντηχεί στα παλιά τούβλινα κτίρια.
Archiginnasio: Όταν η γνώση συναντά την τέχνη
Μιλώντας για μόρφωση, το Archiginnasio ήταν ένα highlight της επίσκεψής μου. Αυτό το κτίριο φιλοξενούσε κάποτε το πανεπιστήμιο και τώρα στεγάζει μια εντυπωσιακή βιβλιοθήκη. Αλλά το πραγματικό διαμάντι είναι το ανατομικό θέατρο – ένα δωμάτιο φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από ξύλο, όπου οι φοιτητές ιατρικής παρακολουθούσαν ανατομικά μαθήματα τον 17ο αιώνα.
Οι Δύο Πύργοι και η αποφυγή των 498 σκαλοπατιών
Εγώ; Χμ, ας πούμε ότι προτίμησα να θαυμάσω την αρχιτεκτονική τους από κάτω, με ένα Aperol (εντάξει 2) στο χέρι. Γιατί να εξαντληθώ ανεβαίνοντας όταν μπορώ να απολαύσω την κλίση του Garisenda που μοιάζει έτοιμος να πέσει (γέρνει περισσότερο από τον Πύργο της Πίζας, παρακαλώ!); Όπως λένε οι Ιταλοί, «dolce far niente» – γλυκιά η τεμπελιά!
Via Santo Stefano & οι Επτά Εκκλησίες: Ένα ταξίδι στον χρόνο
Γαστρονομική Περιπέτεια: Η «παχουλή» πλευρά της Μπολόνια
Η Trattoria Da Me μου έδειξε την πιο παραδοσιακή πλευρά της μπολονέζικης κουζίνας, με την nonna στην κουζίνα να χτυπάει τις ζύμες για φρέσκα ζυμαρικά όπως έκανε τα τελευταία 50 χρόνια. Εκεί δοκιμάσαμε ένα υπέροχο πιάτο με πράσο, ταλιατέλες ραγο;y (που σε κάνουν να ξεχνάς όλα σου τα προβλήματα) καθώς και κοτολέτα μπολονέζ. Βάζω 5 στα 5 αστέρια και για το φαγητό που είναι θεσπέσιο αλλά και για την άψογη οργάνωση και τα υπέροχα χαμογελαστά παιδιά που μας σέρβιραν και μας πρότειναν τα ιδανικά πιάτα.
Στην Trattoria Biassanot ανακάλυψα τι σημαίνει πραγματικά comfort food. Το όνομα σημαίνει «νυχτοπερπατητής» στην τοπική διάλεκτο, και το εστιατόριο είναι γνωστό για τις αργές βραδινές ώρες του. Δοκιμάσαμε καρπάτσιο με μπαλσάμικο και ροκα, και υπέροχα Ricotta tortelloni με Gorgonzola και καρύδια αλλά και Raviolini Bologna με φιστίκι γεμιστά με μορταδέλα. Βάζω 3,5 στα 5 γιατί το πρώτο κρασί δεν ήταν καλό και η υποδοχή λίγο μπρουτάλ.
Στο I Portici, το εστιατόριο με το αστέρι Michelin που βρίσκεται σε ένα αναπαλαιωμένο αρχοντικό, είχα την τύχη να δοκιμάσω το εκπληκτικό μενού γευσιγνωσίας “L’ora presica” με 10 πιάτα. Η γαστρονομική αυτή εμπειρία ήταν σαν ένα καλλιτεχνικό ταξίδι, με πιάτα που άγγιζαν το επίπεδο έργων τέχνης. Ξεκινήσαμε με μια σειρά από εκλεπτυσμένα amuse-bouche που προετοίμασαν τον ουρανίσκο για τα επόμενα δημιουργήματα του σεφ.
Αυτό που κάνει το I Portici ξεχωριστό δεν είναι μόνο το φαγητό, αλλά και η αίσθηση ότι γίνεσαι μέρος μιας τελετουργίας που γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν της ιταλικής γαστρονομίας. Οι σερβιτόροι εξηγούσαν κάθε πιάτο με τέτοιο πάθος που ένιωθα λες και άκουγα μια συναρπαστική ιστορία στην οποία οι γεύσεις ήταν οι πρωταγωνιστές.
Αν μπορούσα να βάλω 6 στα 5 αστέρια θα το έκανα.
Σύγχρονη Τέχνη στο Palazzo Fava: Η έκθεση του Ai Weiwei
Η έκθεση ήταν μια αποκάλυψη παρόλο που νόμιζα πως ηξερα πολλά για τον Ai Weiwei. Ενός καλλιτέχνη που συνδυάζει την πολιτική διαμαρτυρία με την καλλιτεχνική έκφραση. Τα έργα του, συχνά φτιαγμένα από απρόσμενα υλικά, αμφισβητούν τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί τέχνης και εξουσίας. Η αντίθεση μεταξύ των σύγχρονων, προκλητικών δημιουργιών του και του ιστορικού περιβάλλοντος του αναγεννησιακού παλατιού δημιουργούσε μια συναρπαστική διαλεκτική που ενίσχυε ακόμα περισσότερο το μήνυμα του καλλιτέχνη.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η εγκατάσταση που αναφερόταν στην προσωπική του εμπειρία με τη λογοκρισία – μια υπενθύμιση ότι η τέχνη παραμένει ένα ισχυρό μέσο διαμαρτυρίας και έκφρασης ακόμα και στη σύγχρονη εποχή. Θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα σε όποιον επισκέπτεται την Μπολόνια να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του μια επίσκεψη στο Palazzo Fava, ιδιαίτερα αν φιλοξενεί εκθέσεις αυτού του επιπέδου. Μετά την έκθεση ήπια ένα υπέροχο τσάι στο καφέ του μουσείου. Το συνιστώ.
Αποχαιρετισμός με γεύση λύπης (και gelato)
Η Μπολόνια δεν είναι απλώς ένας προορισμός, είναι μια εμπειρία ζωής. Είναι το μέρος όπου η ιστορία και η γαστρονομία συναντιούνται κάτω από κόκκινες στέγες και ατελείωτες στοές. Και σας προκαλώ να την επισκεφθείτε, αλλά προειδοποιώ: όπως κι εγώ, μπορεί να αφήσετε ένα κομμάτι της καρδιάς σας πίσω. Ή τουλάχιστον, σίγουρα ένα κομμάτι της ζώνης σας που θα χρειαστεί να χαλαρώσετε μετά από τόσο καλό φαγητό!